W związku z tym zapraszamy na wiele ciekawych wydarzeń, które będą się działy w parafii św. Krzyża.

PLAN TYGODNIA:

• Poniedziałek (16.04.2012) – godz. 19.00 (na schodach bazyliki)
  Koncert ewangelizacyjny zespołu kleryckiego „LAZARYŚCI”

• Wtorek (17.04.2012)– godz. 19.00 (na schodach bazyliki)
  „AREOPAG WARSZAWSKI” – program słowno-muzyczny: fragmenty Dziejów Apostolski oraz listów św. Pawła i św. Piotra

• Środa (18.04.2012)
  Dzień i wieczór spowiedzi – przedłużony dyżur w konfesjonale poprzedzony przygotowaniem (przygotowanie w przeddzień i w dniu spowiedzi

• Czwartek (19.04.2012) – godz. 19.30 (w bazylice)
  Czuwanie modlitewne młodzieży w duchu Taize

• Piątek (20.04.2012) – godz. 19.30 (dolny kościół)
  Wykład p. dr Imre Molarna, Radcy Ambasady Węgier w Warszawie, pt. „Ewangeliczna przemiana społeczeństwa węgierskiego XXI wieku, w dobie światowego kryzysu gospodarczego”.

Poza tym, przez cały tydzień będzie można obejrzeć w bazylice wystawę z fotoreportażem pt. „Nie wstydzę się Ewangelii” autorstwa Łukasza Kotschy-Wilka i Przemysława Goławskiego, prezentującą młodych ludzi związanych z Duszpasterstwem Akademickim „Drzewo Życia” z Bazyliki Św. Krzyża.

Serdecznie zapraszamy na wszystkie wydarzenia!

W Wielki Czwartek oprócz głównej mszy wieczornej odbywa się też w kościołach katedralnych msza krzyżma, podczas której święcone są oleje chorych i katechumenów oraz konsekruje się święte krzyżmo. Kapłani zabierają poświęcone oleje do swoich parafii.

Wieczorna msza w zasadzie jest zwykłą mszą jednakże liturgia, jak już wspomniałem przybiera uroczysty charakter. Poza tym w liturgii tego dnia pojawiają się dodatkowe elementy. Wyjście kapłana i służby liturgicznej odbywa się w sposób procesyjny. Procesja ministrantów prowadzona jest przez krzyż z zakrytym fioletowym płótnem wizerunkiem Jezusa, a także przez akolitów niosących akolity, czyli świecie. W procesji podąża też trybularz z łódką. Po procesji ministranci niosący trybularz i łódkę podchodzą do kapłana celebrującego Mszę Świętą i następuje okadzenie ołtarza. Następnie Msza Św. toczy się według tradycyjnego porządku, aż do momentu odśpiewania hymnu „Chwała na wysokości Bogu”. W jego trakcie rozlegają się wszystkie dzwony i dzwonki w kościele łącznie z sygnaturką (dzwonek oznajmiający początek mszy) i z dzwonami zewnętrznymi w dzwonnicy. Po odśpiewaniu hymnu milkną wszelkie dzwony podobnie jak organy. Wszelkie sygnały dźwiękowe od teraz wydają drewniane kołatki (ich konstrukcja wygląda następująco: płaska deseczka z uchwytem z jednej strony i ruchomym młoteczkiem z drugiej, który przy energicznym poruszaniu uderza o deseczkę). Pierwsze czytanie Wielkiego Czwartku jest zaczerpnięte z Księgi Wyjścia (Wj 12, 1-8. 11-14), dotyczy ono przepisów wieczerzy paschalnej, które Pan Bóg przekazał Hebrajczykom. Drugie czytanie wzięte z listu do Koryntian (1 Kor 11, 23-26) dotyczy ustanowienia Eucharystii. Możemy usłyszeć w nim słowa, które kapłani wypowiadają podczas każdej mszy podczas przeistoczenia. Przed Ewangelią akolici biorą świece i ustawiają się po bokach ambony do kapłana odczytującego ewangelię. Podchodzą ministranci z trybularzem i łódką, następuje okadzenie lekcjonarza. Ewangelia tego dnia przytacza epizod z ostatniej wieczerzy, kiedy Jezus umył nogi swoim uczniom (J 13, 1-15). W wielu kościołach na pamiątkę tego czynu, kapłan obmywa nogi dwunastu mężczyznom.

Kolejną częścią mszy, o której warto wspomnieć tego dnia jest złożenie darów. Ministranci podają dary na ołtarz. Gdy kapłan odmówi zwyczajowe modlitwy następuje okadzenie darów i całego ołtarza. Później ministranci okadzają księdza (w tym momencie wierni wstają, dopiero po okadzeniu kapłan obmywa sobie ręce), a następnie dokonują okadzenie ludu. Przemienienie przybiera uroczysty charakteru z racji tego, że jest to dzień wspomnienia ustanowienia eucharystii. Formuła jaką wypowiadają kapłani jest bardziej rozbudowana niż w zwykły dzień. Warto też dodać, że jest to jedyny dzień w roku, gdzie zamiast dzwonków i gongu przy przemienieniu do wydawania sygnałów dźwiękowych używa się kołatki. Tego dnia konsekruje się komunikanty również na liturgię Wielkiego Piątku. Przy przemienieniu następuje też okadzenie ciała i krwi Jezusa. Po komunii świętej ustawia się procesja do ciemnicy (czyli miejsca symbolizującego więzienie do którego wtrącony był Jezus), w której biorą udział akolici, trybularz, łódka, a także oczywiście reszta ministrantów, księża i alumni jeżeli takowi są w parafii. Warto dodać, że Wielki Czwartek jest dniem kapłana i zazwyczaj przed procesją księżom składane są oficjalne życzenia i wręczane kwiaty. Ministranci zakładają kapłanom welon, którym ci biorą monstrancję i puszki z komunikantami. Rozpoczyna się procesja, która przy akompaniamencie kołatek dochodzi do ciemnicy, gdzie kapłan pozostawia monstrancję  z hostią. Następnie ministrant zdejmuje welon kapłanowi. Podchodzi trybularz z łódką i następuje okadzenie Najświętszego Sakramentu, pozostawiane są przy nim także świece. Potem ministranci i księża idą do zakrystii. Po mszy trwa adoracja Najświętszego Sakramentu do późnych godzin wieczornych (możliwa jest adoracja całonocna).

Wielki Piątek jest dniem wspomnienia męki i śmierci pańskiej. Jest to jedyny dzień w roku, kiedy nie jest odprawiana msza święta, a jedynie specjalne nabożeństwo. Przed nabożeństwem w wielu kościołach odprawiane są drogi krzyżowe i gorzkie żale, a także przez cały dzień trwa adoracja Najświętszego Sakramentu w ciemnicy. W Wielki Piątek obowiązuje post jakościowy i ilościowy. Nabożeństwo zaczyna się od procesyjnego wyjścia ministrantów i księży, ale bez krzyża, świec i trybularza. Przy wyjściu z zakrystii nie dzwoni się sygnaturką. Na ołtarzu nie ma świec, kwiatów, obrusa.  Procesja odbywa się w milczeniu. Po dojściu do ołtarza kapłan kładzie się krzyżem, a wszyscy wierni klękają. Po chwili następuje krótki wstęp i od razu zaczyna się liturgia słowa. Na początek czyta się dwa czytania i psalm. Pierwsze czytanie jest proroctwem Izajasza o mękach i cierpieniu Mesjasza (Iz 52,13-53,12). Drugie czytanie to przedstawienie śmierci na krzyżu jako zbawienia, dokonanego przez najwyższego Arcykapłana (Hbr 4,14-16;5,7-9). Później następuje odczytanie męki pańskiej, podobnie jak w niedzielę palmową z podziałem na role (Jezus, narrator, reszta). W Wielki Piątek jest to zawsze fragment z ewangelii wg św. Jana. W momencie, w którym narrator odczytuje moment śmierci Jezusa wszyscy klękają. Po męce pańskiej następuje modlitwa wiernych, która tego dnia przybiera szczególnie uroczystego charakteru. W dziesięciu wezwaniach Kościół obejmuje swą modlitwą wszystkich ludzi i prosi w nich o zbawienie dla nich.

Tuż po zakończeniu modlitwy wiernych z końca kościoła ministrant w towarzystwie akolitów wnosi krzyż z zasłoniętą fioletowym płótnem figurą Jezusa przed ołtarz, gdzie odbiera go od niego kapłan. Duchowny trzykrotnie śpiewa „Oto drzewo krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”. Po każdym zawołaniu wierni odpowiadają przyklękając „Pójdźmy z pokłonem”. Potem następuje adoracja Krzyża Świętego. Wierni kolejno podchodzą i całują krzyż trzymany przez ministrantów, inni ministranci wycierają miejsce w którym dana osoba złożyła pocałunek. Składane są też ofiary na utrzymanie Grobu Pańskiego w Jerozolimie. W mszale napisane jest, by adorowany był tylko jeden krzyż, ale w wielu kościołach ze względu na dużą liczbę wiernych wystawia się więcej krzyży do adoracji. Gdy wszyscy już ucałują krzyż, kapłan w towarzystwie akolity idzie do ciemnicy skąd bierze puszki z komunikantami i przynosi je na ołtarz. Następnie następuje eucharystia. Po komunii rozpoczyna się kolejna część wielkopiątkowego nabożeństwa, czyli procesja do Grobu Pańskiego. Ministranci ustawiają się do procesji, w której uczestniczą też akolici i trybularz. Gdy rozlega się pieśń „Odszedł Pasterz od nas” ministranci zaczynają kołatać. Następnie, gdy kapłanom zostaną założone welony, i gdy wezmą oni monstrancję i puszki z komunikantami rozpoczyna się procesja. W momencie, gdy procesja dochodzi do celu, jeden z ministrantów zdejmuje okrywającą figurę przedstawiającą leżącego w grobie Chrystusa chustę. Kapłan zostawia monstrancję i puszki w grobie pańskim (oczywiście nie dosłownie), ministranci zdejmują mu welon. Następnie okadza najświętszy sakrament. Po chwili ciszy kapłani wraz z ministrantami udają się do zakrystii. Rozpoczyna się też adoracja Najświętszego Sakramentu, która trwa, aż do mszy w Wigilię Paschalną. W wielu kościołach trwa ona również przez noc, a przy grobie pozostawia się straż (często pełnią ją strażacy z OSP).

W Wielką Sobotę w godzinach porannych przychodzimy do świątyni poświęcić pokarmy, które spożyjemy podczas świątecznego posiłku.  Do domu zabieramy także nieco wody święconej.

Jest to obrzęd drugorzędny w stosunku do obchodów Wigilii Paschalnej. Rozpoczyna się ona wraz z zachodem słońca.  Msza tego dnia jest początkiem świętowania Zmartwychwstania Pana Jezusa. Szaty liturgiczne tego dnia mają już kolor biały (dotychczas fioletowy). Msza musi odbyć się, gdy zapadną już ciemności. Ma to podkreślić wyrazistość symbolu światła. Msza rozpoczyna się od liturgii światła. Ministranci i księża wraz ze świecami, trybularzem i łódką wychodzą główną nawą świątyni która pozostaje pogrążona w ciemnościach, na zewnątrz niosąc również niezapalony paschał (wielka świeca), a także grona, które zostaną w niego wbite. Gdy procesja wychodzi na zewnątrz kościoła, ministranci zapalają ognisko. Kapłan wraz z ministrantami niosącymi trybularz, łódkę, paschał, grona (a także takie prozaiczne rzeczy jak mikrofon, mszalik, latarkę) idą w okolice ogniska. Następuje poświęcenie ognia. Następnie kapłan kreśli na paschale krzyż i wbija grona (symbol ran Chrystusa), a także litery Alfa i Omega (symbolizujące początek i koniec, często są one przytwierdzone już wcześniej). Po tej czynności ksiądz okadza paschał, po czym przejmuje go od ministrantów  i wnosi do wciąż nierozświetlonej świątyni. Przed nim podąża trybularz z łódką. Kapłan trzykrotnie zatrzymuje się i odśpiewuje „Światło Chrystusa”, na co wierni odpowiadają: „Bogu niech będą dzięki”. W trakcie wnoszenia paschału zapalane są świece, które przynieśli ze sobą wierni, a także zapala się światła w kościele. Kapłan umieszcza paschał (symbol Jezusa) na stojaku przy ołtarzu. Później następuje okadzenie ołtarza i ponowne paschału. Następnie zostaje odśpiewane uroczyste orędzie wielkanocne w formie dłuższej lub, krótszej (zazwyczaj krótszej).  Śpiewający (jest to ksiądz lub kleryk) obwieszcza w nim radość płynąca ze zmartwychwstania. W orędziu zawarta jest symbolika paschału, Wigilii Paschalnej oraz tajemnicy zmartwychwstania.

Po liturgii światłą następuje liturgia słowa, która jest niezwykle rozbudowana tego dnia. Odczytywane jest, aż dziewięć czytań, a po nich śpiewane są psalmy. W wielu kościołach jednak korzysta się ze skróconego wariantu. Jeżeli korzysta się z dłuższej opcji, czytaniami są: Rdz 1,1-2,2 (opis stworzenia świata i człowieka), Rdz 22,1-18 (ofiara Abrahama z jego syna Izaaka), Wj 14,15-15,1 (przejście Izraelitów przez Morze Czerwone; po tym czytaniu nie mówi się „Oto słowo Boże”, ani „Bogu niech będą dzięki”, gdyż wyraża to psalm, który jest dalszym ciągiem czytania), Wj 15,1-2.4-5.17ab-18, Iz 54,4a.5-14 (obietnica Pana dla Jerozolimy), Iz 55,1-11 (wezwanie do nawrócenia, obietnica dla nawróconych), Ba 3,9-15.32-4,4 (Pan zna Izraela), Ez 36,16-17a.18-28 (obietnica oczyszczenia i wyzwolenia Izraela), Rz 6,3-11 (śmierć Jezusa wyzwoleniem),. W wersji skróconej muszą się znaleźć min. 3 czytania ze Starego Testamentu i epistoła (czytanie z listów apostolskich). Przed epistołą następuje radosny odśpiewanie hymnu „Chwała na wysokości Bogu”. Tak jak w Wielki Czwartek rozbrzmiewają wszystkie dzwony w kościele. Zapalane są także świece na ołtarzu. Ewangelia tego dnia opowiada już o kobietach, które znalazły pusty grób (Mt 28,1-10 (Rok A); Mk 16,1-8 (Rok B); Łk 24,1-12 (Rok C).

Po liturgii słowa rozpoczyna się kolejna część Wigilii Paschalnej czyli liturgia chrzcielna. Zaczyna się od odśpiewania litanii do wszystkich świętych. Po niej następuje obrzęd poświęcenia wody.  Ministrant przynosi paschał do chrzcielnicy, gdzie przejmuje go ksiądz i trzymając świecę zanurzoną w wodzie święconej odmawia modlitwę (czyta ją z mszału trzymanego przez innego ministranta). Potem jeżeli są kandydaci następuje udzielenie sakramentu chrztu świętego. Następnie następuje odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych (wierni zapalają świece) na koniec liturgii chrzcielnej kapłan kropi wiernych wodą święconą. Później przychodzi pora na złożenie darów, co odbywa się w równie uroczysty sposób jak w Wielki Czwartek, gdyż obejmuje okadzenie ołtarza, kapłana i wiernych. Podobnie jak w Wielki Czwartek następuje również okadzenie Najświętszego Sakramentu podczas przeistoczenia. Po tym Msza Św. Przebiega już w tradycyjnym porządku. Przy błogosławieństwie na koniec mszy kapłan po zwyczajowym „Idźcie w pokoju Chrystusa”, dodaje „Alleluja, Alleluja”.

Niedziela Wielkanocna czyli Rezurekcja zaczyna się wczesnym rankiem (najczęściej o 6 rano) od uroczystej procesji wokół kościoła. W wielu parafiach odbywa się ona tuż po mszy Wigilii Paschalnej (pod warunkiem, że zacznie się ona odpowiednio późno). Na początku kapłan podchodzi go grobu pańskiego skąd po krótkiej modlitwie zabierana jest figurka Chrystusa Zmartwychwstałego. Ministrant idący z nią kieruje się na czoło procesji, gdzie towarzyszą mu krzyż z nałożoną na niego czerwoną stułą symbolizującą zmartwychwstanie i akolici. Za nimi idą ministranci z dzwonkami, feretrony i emblematy religijne, różaniec, dzieci sypiące kwiatki, kapłan niosący Przenajświętszy Sakrament pod baldachimem i okadzany przez ministrantów, a za nimi podąża lud. Po trzykrotnym okrążeniu kościoła kapłan wchodzi razem z monstrancją na ołtarz. Następnie następuje odśpiewanie hymnu „Ciebie Boga Wysławiamy” (Te Deum). Po hymnie następuje podniesienie Najświętszego Sakramentu i schowanie go do tabernakulum. Następnie zaczyna się msza. Pierwsze czytanie w Wielką Niedzielę przypomina nam świadectwo świętego Piotra o zmartwychwstaniu Dz 10, 34a. 37-43. Drugie czytanie zaczerpnięte z listu do Kolosan (Kol 3, 1-4) wzywa nas do tego, by dążyć do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi. Między drugim czytaniem, a śpiewem przed ewangelią następuję odśpiewanie przez kobietę i mężczyznę tzw. sekwencji, którą można streścić jako dialog z Maryją (rolę Maryi odgrywa oczywiście kobieta). Ewangelia (J 20, 1-9) opowiada o przybyciu apostołów do pustego grobu. Msza odprawiana w ten dzień ma jak najbardziej uroczysty charakter, ale poza tym nie różni się już niczym od typowej mszy świętej. Po błogosławieństwie z radosnym „Alleluja, Alleluja” wracamy do naszych domów i w gronie rodzinnym świętujemy dalej zmartwychwstanie Pana Jezusa zaczynając oczywiście od święconki.

Na koniec wypada mi złożyć wielkanocne życzenia. Na pewno nie będzie to życzenie smacznego jajka, ani mokrego dyngusa. Życzę wszystkim, którzy zdołali dojść do końca, by drogę ich życia zawsze oświecało światło, które wyszło z ciemnego grobu. Alleluja!

Przesłanie końcowe IX Zjazdu Gnieźnieńskiego

1. Społeczeństwo obywatelskie potrzebuje chrześcijan, a chrześcijanie powinni się angażować w jego budowanie. Odkrywaliśmy to na nowo podczas IX Zjazdu Gnieźnieńskiego. Chrześcijanie i wyznawcy innych religii mają do odegrania niebagatelną rolę w wypełnianiu europejskiej idei obywatelską treścią.

Wiara nie jest dla nas ucieczką od świata, lecz motywacją do służby i zaangażowania. Czyniąc nasz świat bardziej ludzkim, chcemy, aby bardziej odpowiadał on godności człowieka, godności dzieci Bożych, którymi jesteśmy.

Wbrew pojawiającym się dziś tendencjom, nie możemy ograniczać naszej wiary do prywatności. Dla nas bowiem jest ona sprawą głęboko osobistą, ale nie prywatną. Pragniemy dzielić się nią, chcemy ją publicznie wyrażać i przeżywać. Współczesne społeczeństwa potrzebują ludzi o wrażliwym sumieniu, potrafiących wybierać dobro i odróżniać je od zła. Jesteśmy głęboko przekonani, że człowiek wierzący – święty obywatel – to dobry obywatel.

2. Kryzys, którego doświadczamy dziś w Europie, w naszym przekonaniu zaczyna się w sferze ducha. U podstaw kryzysu gospodarczego tkwi kryzys poczucia sensu i kryzys wartości, brak etyki w życiu ekonomicznym. Motorem rozwoju społeczeństw nie może być niepohamowana konsumpcja, i to na kredyt.

U podstaw kryzysu zaangażowania obywatelskiego tkwi natomiast osłabienie motywacji do pracy na rzecz innych. Dla odrodzenia tej motywacji nieodzowne wydaje się nam ożywienie wiary w Boga, który jest Miłością i dał nam przykazanie miłości bliźniego, także miłości nieprzyjaciół. Rozumiemy to przykazanie jako wezwanie do służby, do wolontariatu, do pracy społecznej. Nie możemy pozostawać obojętni wobec biedy, krzywdy i niesprawiedliwości, które dotykają bliźnich. Aby żyć – siebie samego trzeba dać.

W Europie głos chrześcijan słabnie. Nie dlatego, że przesłanie Ewangelii straciło na aktualności, lecz z powodu niedostatecznego świadectwa wyznawców Chrystusa.

3. Niepokoimy się o przyszłość Europy. Proces integracji europejskiej niebezpiecznie odrywa się od obywateli, których dobru ma służyć. Obywatele natomiast coraz słabiej utożsamiają się z biurokratycznymi strukturami swoich państw i Unii Europejskiej. Martwią nas narastające tendencje do czynienia nieładu moralnego normą współczesnego społeczeństwa. Niepokój budzi rosnące u wielu Europejczyków poczucie marginalizacji.

Apelujemy do przywódców politycznych, aby zwłaszcza w czasach kryzysu wsłuchiwali się w potrzeby i głosy obywateli. Oczekujemy, że ci, którzy kierują narodami, staną na wysokości zadania oraz że sami będą dla obywateli przykładem cnót, które chcieliby propagować. Europa pogrążona w kryzysie potrzebuje dziś prawdziwych mężów stanu, potrafiących wznieść się ponad perspektywę zbliżającej się kolejnej kampanii wyborczej. Zachęcamy do odrzucenia eksperymentów w sferze wartości i do większej troski o najbardziej potrzebujących.

4. Zgromadziliśmy się w Gnieźnie u grobu św. Wojciecha – patrona Kościoła jeszcze niepodzielonego – jako chrześcijanie różnych wyznań. Połączyły nas wspólne modlitwy i dyskusje. Do naszych debat zaprosiliśmy także przedstawicieli innych religii i światopoglądów.

W ten sposób potwierdzamy, że pragniemy Europy bardziej chrześcijańskiej – co oczywiście nie znaczy: Europy tylko dla chrześcijan. W pluralistycznym społeczeństwie chcemy współdziałać dla wspólnego dobra ze wszystkimi ludźmi dobrej woli, a zwłaszcza z wyznawcami innych religii monoteistycznych – judaizmu i islamu – dając świadectwo wiary w to, że Bóg chce pokoju między wszystkimi swymi dziećmi. Naszym wspólnym zadaniem jest obrona wartości etycznych, bez których cywilizowany świat nie będzie istnieć.

Do wszystkich chrześcijan apelujemy o większe zaangażowanie na rzecz budowy otaczającego nas świata w duchu wartości, jakie wyznajemy. Chrześcijańskie zaangażowanie realizuje się nie tyle w murach świątyni, ile w przepajaniu życiu publicznego, polityki nie wyłączając, zasadami płynącymi z Ewangelii. W europejskiej debacie publicznej nie może zabraknąć wspólnego głosu chrześcijan. Będziemy dążyć do pogłębienia takiej współpracy w skali naszego kontynentu.

5. Jak uczył nas Chrystus, chrześcijanie mają być solą ziemi. Podczas IX Zjazdu Gnieźnieńskiego szukaliśmy odpowiedzi na pytanie, co to znaczy w praktyce. Chcemy pamiętać, że każdy człowiek jest ważny, że każdy człowiek jest potrzebny, że każdemu trzeba pomagać i od każdego trzeba wymagać – a najwięcej od samych siebie.

Naszym celem jest poznanie, i tego co racjonalne i logiczne, ale także próbowanie pochwycenia tego co niepojęte, skryte, złudne, czy przerastające prostą percepcję.

Inauguracją działalności Klubu FIQREL będzie wykład „Niezwykła liczba Pi i możliwa kwadratura koła”, który z okazji Dnia Liczby Pi wygłosi nasz pierwszy Gość Specjalny – dr Piotr Goldstein, fizyk matematyczny, wykładowca.

Wykład odbędzie się 15. marca w Sali Akademickiej w Bazylice Św. Krzyża, ul. Krakowskie Przedmieście 3 (wejście boczne kościoła za bramą przy ul. Traugutta, lub wchodząc wejściem głównym do kościoła – sala znajduje się obok zakrystii).

ZAPRASZAMY!

Kobiecie do niedawna nie wolno było wielu rzeczy i sporej liczbie panów wydaje się, że tak powinno pozostać. Problem dostrzega również sam Kościół – wystarczy wspomnieć adhortację apostolską Jana Pawła II Vita consecrata (57): „należy uznać zasadność wielu rewindykacji dotyczących miejsca kobiety w różnych środowiskach społecznych i kościelnych” – stwierdza Papież. „Nowa świadomość kobiet pomaga również mężczyznom poddać rewizji swoje schematy myślowe, sposób rozumienia samych siebie i swojego miejsca w historii” – dodaje.

Nauczanie Kościoła dotyczące kobiet staje się coraz bardziej obszerne. Wystarczy zajrzeć do Mulieris Dignitatem Jana Pawła II (dalej MD). Wydźwięk tego dokumentu jest tak prokobiecy, że bł. Jan Paweł II bywał czasami nazywany „feministą”.

Paradoksalnie, dokument ten robi największe wrażenie tam, gdzie odnosi się do mężczyzn. Papież wspomina na przykład o podwójnym opisie stworzenia człowieka w biblijnej Księdze Rodzaju. Jak pamiętamy, w drugiej wersji kobieta powstaje z żebra Adamowego i ma stanowić dla mężczyzny pomoc. Z własnego doświadczenia wiem, że to bardzo eksploatowany fragment Pisma Świętego. Tymczasem, jak wyjaśnia Jan Paweł II, „kontekst biblijny pozwala rozumieć to także w ten sposób, że kobieta ma „pomagać” mężczyźnie — a zarazem on ma jej pomagać — przede wszystkim w samym „byciu człowiekiem” […]. Chodzi o „pomoc” obustronną, o „pomoc” wzajemną […]. Bezinteresowny dar z siebie ze strony kobiety winien znaleźć odpowiedź i dopełnienie w analogicznym „darze” ze strony mężczyzny” (MD 7, 10). Muszę przyznać, że ta wykładnia, tak prosta i oczywista, robi na mnie duże wrażenie. Kobieta jest powołana do służby i miłości. Bez wątpienia, ale mężczyzna również – argumentuje Papież.

Kolejny fascynujący fragment MD dotyczy grzechu pierworodnego. Po pierwsze, niezależnie od biblijnego podziału ról, zdaniem Jana Pawła II, nie można upadku wiązać z samą Ewą; jak pisze Papież, „pierwszy grzech jest grzechem człowieka, którego Bóg stworzył mężczyzną i niewiastą” (MD 9). Dużo ciekawszy jest jednak ciąg dalszy. Upadek pierwszych rodziców miał wśród swoich skutków także późniejsze losy kobiet: „opis biblijny z Księgi Rodzaju, zarysowując prawdę o następstwach grzechu ludzkiego „początku”, wskazuje również na zakłócenie tej pierwotnej relacji pomiędzy mężczyzną a kobietą, jaka odpowiada osobowej godności każdego z nich” (MD 10).

Do sfery upadku będzie należało zatem i to, co opisuje Jan Paweł II w Liście do kobiet z 1995 roku (LdK 3): „Jesteśmy, niestety, spadkobiercami dziejów pełnych uwarunkowań, które we wszystkich czasach i na każdej szerokości geograficznej utrudniały życiową drogę kobiety, zapoznanej w swej godności, pomijanej i niedocenianej, nierzadko spychanej na margines, a wreszcie sprowadzanej do roli niewolnicy. Nie pozwalało jej to być w pełni sobą i pozbawiało całą ludzkość prawdziwych bogactw duchowych”. Chociaż wiele feministek zaprzecza temu z całej siły, Kościół po prostu dostrzega ten problem.

*

Wydaje mi się, że błędem jest przeciwstawianie męskiemu powołaniu do kapłaństwa kobiece powołanie do macierzyństwa. Biologicznemu macierzyństwu (nazwijmy je tutaj biologicznym, chociaż może, oczywiście, przyjmować również formę adopcji czy przysposobienia) odpowiada przecież biologiczne (i rozumiane analogicznie) ojcostwo. Mówiąc krótko, gdzie jest matka, tam zawsze jest również ojciec – i także ojciec powołany jest do miłości, wychowania dziecka i opieki nad nim.

Relacja matki i dziecka jest, oczywiście, zupełnie specjalna. Jak zauważa Jan Paweł II, „rodzicielstwo — chociaż należy do obojga — urzeczywistnia się o wiele bardziej w kobiecie, zwłaszcza w okresie prenatalnym. […] Trzeba więc, aby mężczyzna był tego w pełni świadom, że w tym wspólnym ich rodzicielstwie zaciąga on szczególny dług wobec kobiety”. Jednak ojcostwo jest elementem niezbywalnym, przypomina Papież. „Całościowo rozumiane wychowanie nowego człowieka winno zawierać w sobie dwoisty wkład rodzicielski: wkład macierzyński i ojcowski” (MD 18).

Kobiety są powołane do macierzyństwa tak, jak mężczyźni są powołani do ojcostwa, a przecież nikt nie sprowadza istnienia tych ostatnich jedynie do funkcji ojca. Przyzwyczailiśmy się do tego, że mężczyzna może być jednocześnie ojcem i prawnikiem, poetą, malarzem, ślusarzem lub wykładowcą. Macierzyństwo i ojcostwo istnieją bowiem na innej płaszczyźnie niż talenty, które dostajemy od Boga, aby je pomnażać i realizować; które, podkreślmy, dawane i zadawane są również kobietom. Chcę podkreślić słowo „zadawane” – nie chodzi o samolubną realizację własnych upodobań, ale wykorzystanie danych przez Boga darów. Dostaje się je w jakimś celu. Właśnie dlatego – jeśli kobieta ma talent – powinna mieć możliwość realizowania go obok macierzyństwa. Również z punktu widzenia dobra własnej duszy.

Ojcostwo duchowe kapłana ma z kolei odpowiednik w duchowym macierzyństwie konsekrowanej dziewicy. Jan Paweł II wyjaśnia w MD: „Duchowe macierzyństwo przybiera wielorakie formy. W życiu kobiet konsekrowanych […] może się ono wyrażać jako troska o ludzi, zwłaszcza najbardziej potrzebujących” (MD 21). W Vita consecrata czytamy z kolei: „Kobiety konsekrowane są w bardzo szczególny sposób powołane, aby przez swoje poświęcenie, przeżywane w pełni i z radością, być znakiem czułej dobroci Boga dla ludzkości oraz szczególnym świadectwem tajemnicy Kościoła, który jest dziewicą, oblubienicą i matką”. Jeżeli kapłan działa in persona Christi jako Oblubieniec, konsekrowana dziewica działa jak gdyby in persona Ecclesiae, Oblubienicy.

Poza funkcją kapłańską, kobiety mogą pełnić w Kościele wszystkie inne możliwe funkcje. Jan Paweł II w Ecclesia in Europa (43) pisze wyraźnie: „konieczne jest — przede wszystkim w Kościele — promowanie godności kobiety”. I dalej w tym samym fragmencie: „Należy sobie życzyć, […] aby — dla umożliwienia kobietom pełnego udziału w życiu i misji Kościoła — ich zalety zostały w większym stopniu dowartościowane, również przez powierzanie im funkcji kościelnych, jakie prawo wyznacza osobom świeckim”.

Marta Kwaśnicka

źródło: Liturgia.pl, artykuł: In persona Ecclesiae

Niepokalana, nieba i ziemi Królowo, Ucieczko grzesznych i Matko nasza najmiłościwsza. Ty, której Bóg cały porządek miłosierdzia powierzyć raczył, ja niegodny grzesznik, rzucam się do stóp Twoich kornie błagając, abyś mnie całego i zupełnie za rzecz i własność swoją przyjąć raczyła i uczyniła ze mną, wraz ze wszystkimi władzami mej duszy i ciała, i z całym mym życiem, śmiercią i wiecznością, cokolwiek Ci się podoba.

Użyj także, jeżeli zechcesz, mnie całego bez żadnego zastrzeżenia, do dokonania tego, co o Tobie powiedziano: „Ona zetrze głowę twoją”, jako też: „Wszystkie herezje samaś zniszczyła na całym świecie”, abym w Twoich niepokalanych i najmiłościwszych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Twej chwały w tylu zabłąkanych i obojętnych duszach, a ten sposób do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego; albowiem gdzie Ty wejdziesz, tam łaskę nawrócenia i uświęcenia wypraszasz, przez Twoje bowiem ręce wszelkie łaski Najsłodszego Serca Jezusowego na nas spływają.

Dozwól mi chwalić Cię, Panno Przenajświętsza.
Daj mi moc przeciw nieprzyjaciołom Twoim.

Największe świąteczne drzewko znajduje się w włoskim miasteczku Gubbio. Choinka jest umiejscowiona na zboczu góry Igino niedaleko miasta. Instalacja składa się z 260 świetlnych punktów przypominających swoim kształtem świąteczne drzewko i 270 dużych lampek. Do wybudowania instalacji zużyto 8,5 km kabli. Całość ma 650 metrów wysokości i 350 metrów szerokości. Konstrukcja została zbudowana w 1981 roku, a w 1991 roku wpisano ją do Księgi Rekorów Guinnesa jako największą choinkę na świecie.

7 grudnia nad miastem rozbłysną światła choinki. Zapali je Benedykt XVI, który w swoim apartamencie w Watykanie naciśnie na ekranie tabletu iPad odpowiedni symbol. Chwilę przed zapaleniem światełek, Benedykt XVI wyśle wiadomość wideo z podziękowaniem do mieszkańców miasta, wolontariuszy i wszystkich zaangażowanych w coroczne przygotowania do zapalenia lampek na największej choince świata.

źr: http://www.polskieradio.pl, catholicnews.com

Wszystkich zainteresowanych zapraszamy na modlitwę i spotkania przygotowujące do tego wydarzenia w piątki o godzinie 18.00 do dolnego kościoła. Nawet jeżeli nie planujecie wyjazdu – zapraszamy by się z nami pomodlić!

Dla tych którzy nie wiedzą czym jest Taizé przytaczamy fragment wypowiedzi jednego z tegorocznych gospodarzy, duszpasterza młodzieży z Berlina:

„Ci, którzy nigdy nie uczestniczyli w spotkaniach w samym Taizé lub w różnych miastach Europy być może nie wiedzą, że są to okazje, które należy chwytać: spotykają się młodzi z wielu krajów, uczą się poznawać siebie nawzajem, razem żyć i świętować swoja wiarę. W ten sposób robią sobie wzajemnie wielki prezent. Bycie przyjmowanym i przyjmowanie idą ręka w rękę i czynią bogatszymi obie strony. Śpiew, modlitwa i wspólne posiłki zbliżają nas i przyczyniają się do szerzenia pokoju. Jak wielki pokój i pociechę przynosi takie dzielenie się z tysiącami innych ludzi. Zróbmy to z całą prostotą: w domu, w parafiach i w berlińskim centrum wystawowym.”

Jeżeli chcielibyście się włączyć w pracę punktu przygotować przez śpiew czy przygotowywanie modlitwy to Wasza pomoc na pewno się przyda!

Jeszcze raz zapraszamy!

CO? Flash mob „Żydzi i chrześcijanie czytają Biblię”

DLACZEGO? Czytając publicznie Biblię, chcemy pokazać, że jest ona dla chrześcijan i Żydów księgą świętą. Czytając z radością słowa psalmu, chcemy dać świadectwo, że Biblia jest dla chrześcijan i Żydów księgą żywą. Korzystając z przekładu Czesława Miłosza, chcemy przypomnieć, że Biblia jest fundamentem kultury europejskiej.

GDZIE? Warszawa, Plac Zamkowy

KIEDY? Niedziela, 16 października 2011 r., godz. 16.00

Tym, co zaplanowano do publicznego odczytania jest Psalm 23 w przekładzie Czesława Miłosza.

PSALM 23
1. Pan jest pasterzem moim. * Na niczym mi nie zbywa.
2. Na zielonych pastwiskach położył mnie, * nad spokojne wody mnie prowadzi.
3. Duszę moją posila, * prowadzi mnie po ścieżkach prostych *dla chwały swego imienia.
4. A choćbym zeszedł w ciemną dolinę śmierci, * nie będę lękać się złego, bo Ty jesteś ze mną. * Twój kij pasterski i laska: one mnie będą wiodły.
5. Ty stół biesiadny zastawiasz przede mną na przekór moim wrogom, * głowę moją olejkiem namaszczasz, * a mój kielich przelewa się.
6. Szczęście i łaska podążają za mną * po wszystkie dni mego życia. * I zamieszkam w domu Pańskim * na długie czasy.

Chcesz wziąć udział w wydarzeniu? Zobacz, co wystarczy zrobić:

1. Przygotuj sobie kartkę z psalmem 23 w tłumaczeniu Czesława Miłosza, włóż ją między karty swojej Biblii.

2. Przyjdź na Plac Zamkowy ok. 3-5 minut przed 16:00 (należy być punktualnym), mając Biblie schowane tak, by można było je łatwo wyjąć.

3. O godzinie 16:00 zamkowy zegar zacznie bić – w momencie, gdy rozlegnie się pierwszy sygnał, wszyscy wyjmują Biblie.

4. Po czwartym uderzeniu zegara wszyscy jednocześnie zaczynają czytać na głos Psalm 23, powoli i dokładnie, biorąc oddechy w miejscach zaznaczonych gwiazdkami (czytanie rozpocznie grupa inicjatorów, z którymi natychmiast należy się zgrać – nie należy czekać, aż inicjatorzy skończą pierwszy werset).

Zapraszamy!

Przypominamy także, że 9. października spotykamy się na spotkaniu popielgrzymkowym. Przychodzimy na Mszę o godz. 13, po której  przechodzimy do salki akademickiej, by obejrzeć zdjęcia, porozmawiać, pobyć razem. Mile widziane przyniesienie słodkości, bądź napojów. Zapraszamy!